Ostatnio „na topie” jest nabijanie się z egzorcystów krytykujących wróżki, pokemony i Harrego Pottera. Pytanie o to padło na spotkaniu z posłem – znawcą Heavy Metalu, a pod jednym z lokalnych artykułów o egzorcyzmach rozpętało się prawdziwe piekło komentarzy. Wszystko za sprawa sensacyjnych nagrań umieszczonych na „youtubie”. Czy jednak prześmiewcze ostrze satyry nie powinno zostać zwrócone w nieco innym kierunku?

Jeśli oglądałeś filmik z kazaniem ks. Natanka, to z pewnością „wiesz, że coś się dzieje”. Wspomniany kapłan przesadza, to pewne. Zresztą nawet sam Kościół zabronił mu nauczania, między innymi ze względu na częste „nadmierne wyolbrzymianie”.

Pozostawmy na boku takie szczegóły jak kolor paznokci. Jest bowiem kilka bardzo śmiesznych rzeczy, które niestety wielu ludzi traktuje niezmiernie poważnie, pomimo braku podstaw ku temu. Mam tu na myśli wszelakie nadprzyrodzone moce, jasnowidzenie, wróżbiarstwo, czarodziejskie wahadełka, etc.

Zwolennicy tych „cudowności” twierdzą, że kryje się w nich jakaś wielka, tajemnicza moc. Niestety egzorcyści tylko to potwierdzają, chociaż uprzedzają, że ta „moc jest zła”. Na to znowu zwolennicy odpowiadają, że wcale nie zła, bo używana w dobrym celu: „pomaga odnaleźć zaginionych, uzdrawia, chroni przez zła energią” itd… Ot wzajemne nakręcanie się przy braku dowodów by te „moce” faktycznie istniały.

Jasnowidze odnajdują zaginionych?

Bardzo medialnym zjawiskiem jest „odnajdywanie zaginionych”. Niejeden jasnowidz się w tym specjalizuje. Media nagłaśniają te sensacyjne doniesienia robiąc jasnowidzom darmową reklamę. Tymczasem krytycy twierdzą, że jest to zwykłe naciąganie rodzin ofiar. Wszelkie przypadki „odnalezienia” są raczej kontrowersyjne. Jasnowidzom zwykle udaje się „zgadnąć” jakieś okoliczności zaginięcia. To znaczy, jeżeli zaginiony wyjechał nad jezioro, a jasnowidz powie „widzę, widzę, wodę” to znaczy, że na jakieś 90% będzie to celny strzał.

Zwykle w takich przypadkach bagatelizuje się to, co się nie zgadza, a jedynie podkreśla to, co pasowało do okoliczności. Dzięki temu, gdy próbuje zgadywać kilku „jasnowidzów” pojawia się dość dużą szansa, że któryś poda pasującą okoliczność. Są jednak zupełnie bezradni wobec nie rozwiązanych zagadek sprzed lat. Wykazał to program National Geographic gdzie zaproszono jasnowidzącą do rozwiązania zagadki. Jasnowidząca twierdziła, że o sprawie nic wcześniej nie wiedziała, jednak informacje, które podała nie wybiegały poza te, dostępne w mediach. „Jasnowidząca” mogła przecież zapoznać się z archiwum. Zagadka pozostała nierozwiązana.

Program umieszczono w Internecie: watch?v=H1smV1kBROQ

W tym samym programie przeprowadzono eksperyment, w którym grupa jasnowidzów konkurowała ze zwykłymi studentami i specjalistami w typowaniu miejsca zamieszkania przestępcy. Jasnowidze nie odbiegali skutecznością od próbnej grupy studentów i wypadali słabiej niż specjaliści.

Tego typu umiejętności jasnowidzenia można sprawdzić też w inny sposób, można podsunąć jasnowidzowi fikcyjną osobę i zmyślone okoliczności zaginięcia by sprawdzić czy będzie próbował wskazać miejsce pobytu człowieka, którego nie ma i opisać okoliczności zdarzenia, którego nie było.  Inna możliwość to poprosić jasnowidza o wskazanie miejsca pobytu osoby, która wcale nie zaginęła, której miejsce pobytu możemy łatwo zweryfikować. Podobne metody stosują wyspecjalizowani demaskatorzy oszustów w Indiach (gdzie naciągacze udający, że mają nadprzyrodzona moc są jeszcze większą plagą niż u nas). . W Polsce do jasnowidzów zwracają się głównie zrozpaczone rodziny ludzi, którzy naprawdę zaginęli, co otwiera szerokie pole do nadużyć.

Co więcej, działalność jasnowidzów jest zwyczajnie szkodliwa. Dzieje się tak dlatego, że policja i inne służby, marnują czas i siły na sprawdzanie zmyślonych informacji. Sztandarowym, był przypadek turystów, rzekomo zaginionych w górach. Na podstawie informacji od jasnowidza, prowadzono poszukiwania. Zaginieni odnaleźli się dopiero w areszcie, za granicą. Próbowali dokonać napadu rabunkowego.

I na koniec, Fundacja Randiego oferuje 1.000.000 dolarów (słownie: jeden milion dolarów) za udowodnienie istnienia nadprzyrodzonych mocy. Po co co się szarpać z kwotami od kilkudziesięciu do kilkuset złotych? Jak ktoś naprawdę ma „cudowną moc”, to niech bierze od razu wspomniany milion „zielonych”.

Wkrótce Część II, w tym opisy prostych eksperymentów, którymi możecie zdemaskować „czarowników z sąsiedztwa”.

Polecam również: Krosnieńskie moce